Wonderen bestaan niet in de fotografie. Fotografie, dat moet je eerst en vooral leren. In 2004 toen ik zin had om modellenfotografie te doen heb ik een beroepsfotograaf betaald om mij les te geven. Zelfs nu leer ik nog altijd, dat geef ik eerlijk toe. Zelfs van een fotograaf wiens foto's aartslelijk zijn, foto's die nooit door een modellenburau aanvaard zullen worden, en met een ego nog vele malen groter dan het logo dat hij op zijn foto's plakt. Fotografie, da's werken met licht. Relief creëren in een tweedimensionale materie. Een symmetrische foto of een dynamische foto. Beeldcompositie. Uitsnede. Expressie. Krachtlijnen. Kleurenpalet (waarom is groen zo'n slecht idee in de fotografie?) Iedereen kan zich een digitaal fototoestel permitteren, dikke lens, een zoom van hier tot ginder, 3000 euro, en nog een dikkere nek. De situatie is nu schrijnend, en iedereen werkt daar aan mee. Het is voldoende dat een model een foto post (bijvoorbeeld op modellennet of op facebook) en alle fotografen beginnen te "mauwfrotten". Wauw! Jij hebt potentieel! Prachtige foto! Terwijl het één van de zovele badkamerspiegelgsmfoto's is. Zo werk je mee aan de vervlakking. Mensen denken direct dat ze het hebben (zowel modellen die lovende, verkeerde commentaren krijgen als fotografen die een duur machien gekocht hebben). Ik werk nu vaak met een onopvallende 50mm prime lens. Geen zoom, wel de beste lens die er bestaat. Ik heb gemerkt dat ik nu betere foto's neem. Henry Cartier-Bresson werkte ook met een gelijkaardig fototoestel. Maar ik heb ook zo'n "kanjer van een lens". Die gebruik ik voor motorsport, want daarvoor is die lens gemaakt. Niet om andere fotografen de kop in te slaan of om chicks te imponeren. Fotografie is een mannenwereld, nog meer dan voetbal. Wat mij daar stoort is de extreme competitiviteit tussen de fotografen. Er wordt kritiek gegeven met de bedoeling een concurrent-fotograaf de grond in te boren. En anderzijds worden er lovende woorden gesproken over de meest afgrijselijke webcamfoto's gewoon om een model te strikken voordat de concurrentie ermee gaat lopen. Maar zelfs als de kritiek opbouwend bedoeld is, dan aanvaarden de fotografen dat niet. Ze zien dat als een persoonlijke aanval dat ze moeten counteren door op de man te spelen. Je hoort dan van die opmerkingen dat die overstraalde foto als "kunst" gezien moet worden, en dat je beter je bakkes zou houden want "je leeft nog in het filmtijdperk". Ik had dan willen antwoorden dat die overstraling ontstaat door de verkeerde lenskeuze (met een supermegazoom kan je niet met tegenlicht werken). Maar ook modellen werken aan die negatieve sfeer. Modellen die niet afkomen, terwijl we extra vervoer voorzien hadden (de modellen zullen de diesel niet betalen, o nee!) Modellen die ons de dag zelf bellen omdat ze geen vervoer hebben. Modellen die ons de dag zelf smssen "bel mij op". Modellen die ziek worden of hun 35ste grootmoeder moeten begraven. Trams die te vroeg langsrijden (hé Kane).

Een bericht dat ik ooit op een forum geplaatst heb, maar die jaren later nog aktueler geworden is...