Opgelet als je een oude bewerkingsprogramma gebruikt: deze kan de (voor hem onbegrijpelijke) meta-data wissen als je de foto bewerkt en opslaat.

Hier de gegevens die samen met het beeld opgeslagen worden. Veel van deze parameters zijn waardeloos voor de gewone gebruiker, maar een aantal verdienen nadere omschrijving.

• Exposure time: 1/250 seconde, dit is de belichtingstijd of sluitertijd. Deze bepaalt samen met de opening hoeveel licht er doorgelaten wordt.
• F-number: 5, dit is de opening. De lichtopbrengst van de lens werd dus ingesteld op 1/25, dus 4%. Een hogere lichtopbrengst is hier niet nodig, want de sluitertijd is reeds zeer hoog.
• Exposure program: normal ("P" op het toestel vermeld). Het toestel kiest zelf de beste sluitertijd en opening, rekening houdend met de hoeveelheid licht en zoomstand (bij extreme tele wordt geprobeert een voldoende hoge sluitertijd te gebruiken, om beweginsgonscherpte te vermijden)
• ISO speed rating: 64, de ingestelde gevoeligheid van de sensor. Je kan het apparaat automatisch de beste gevoeligheid laten kiezen, maar de gebruikte Sony heeft last van ruis bij hogere ISO-waarden, en dus werd de versterking vast ingesteld op 64 ISO.
• De brandpuntafstand (focal length) is hier 51 mm, dus in uiterste tele-stand (de Sony heeft een 4X kleinere sensor, waardoor de waarde van 51 mm overeenkomt met 200mm op een klassieke reflextoestel, zie vergrotingsfaktor bij digitale fototoestellen).

Dit zijn de parameters van een Canon fototoestel, met als gebruikte lens de EF 100 ƒ/2.8 MACRO USM.

• Exposure time: 1/1000 seconde: er was veel licht aanwezig en de hoge sluitertijd zorgt ervoor dat er nauwelijks bewegingsonscherpte is (foto zie hieronder).
• F-number: 2.8, dit is de opening. De lichtopbrengst van de lens werd ingesteld op ongeveer 13%, dit is de maximale opening van de lens en deze grote opening zorgt voor een beperkte scherptediepte
• Exposure program: aperture priority ("A" op het toestel vermeld). Ik kies de opening en het toestel regelt de sluitertijd, rekening houdend met de hoeveelheid licht.
• ISO speed rating: 100, de ingestelde gevoeligheid van de sensor. Door over te gaan naar 400 ISO had ik een kleinere opening kunnen gebruiken, zonder de hoge sluitertijd te verliezen. Bij ISO 400 heeft mijn Canon geen last van ruis, terwijl dezelfde waarde de maximum-grens is bij compact-toestellen.
• De brandpuntafstand (focal length) is hier 100 mm, dus een kleine tele.

Origineel beeld Software correctie

Het is belangrijk dat deze correctie toegepast wordt op de onbewerkte beelden, direct afkomstig van de camera. Fotobewerkingsprogramma's zoals Photshop kunnen het beeld veranderen, waardoor de automatische correctie de mist ingaat. Automatische correctie is op de dag van vandaag (30 maart 2008) nog niet mogelijk in het fototoestel zelf, vanwege de database van mogelijke lenzen dat aangelegd moet worden (voor reflexcamera's) en de complexe bewerkingen die de foto moet ondergaan.

Dat dergelijke fotocorrectie zijn nut heeft kan u rechts zien: dit is een uitsnijding in een hoek van een foto van een Canon-camera uitgerust met de kitlens EF 18-55 (uiterste breedhoekstand).

Copyright vermelding

Er kan veel negatief gezegd worden over facebook, maar één ding is zeker: ze nemen de copyricht-vermelding van een foto over (waarschijnlijk om processen te vermijden). Ook de copyright-vermelding is een EXIF meta data.

Deze meta-data kan je instellen met de software die met je fototoestel meegeleverd is (afbeelding rechts: Canon utility).

Als fotograaf kan je dus je bewerkte foto's doormailen (voor zover je fotobewerkingsprogramma de EXIF data niet wist): als de modellen hun foto's op facebook zetten, dan verschijnt keurig de copyright-vermelding. Natuurlijk kunnen de modellen deze copyright-vermelding verwijderen, maar dan doen ze dit moedwillig, het is niet meer Sorry, vergeten te vermelden. Opgelet, stuur je de foto's naar een hotmail account, dan wordt de foto verkleind door hotmail zelf, waarbij ook de EXIF meta data verwijderd wordt. Dit is eigenlijk een ontoelaatbare inmenging van Microsoft (eigenaar van hotmail), maar ja, wie gaat Microsoft aanklagen? Er lopen nu al genoeg processen tegen Microsoft.

De “autographic” fototoestellen uit die tijd waren uitgerust met een klepje dat je kon open doen om het papier te beschrijven met een metalen pen. Het was ook mogelijk bestaande toestellen aan te passen door de rug te veranderen. Het klepje was zodanig geplaatst dat de tekst tussen twee foto's kwam te staan. De metalen pen bekraste het speciaal papier dat dan licht op die plaats doorliet. Het fototoestel werd een paar seconden met geopende klep in vol zonlicht gehouden om de film op die plaats te belichten (via de achterkant, dus door het bekraste carbonpapier).

Bij het ontwikkelen had je dus de normale foto's met daartussen de aantekeningen. Dit systeem werd niet meer gebruikt toen de emulsies gevoeliger werden: het klepje dat niet altijd goed sloot veroorzaakte lichtvegen over de volledige film.

Later, veel later, werden bepaalde high end film fototoestellen uitgerust met een led-array om gegevens op de film te schrijven.

Databack