In een ontwikkelcentrale worden alle films aan elkaar gelijmd en lopen van het ene bad in het ander, aangedreven door tandwielen die in de filmperforaties grijpen. Daarom kan 126-film (Instamatic) niet samen met 135 film (kleinbeeld) ontwikkeld worden alhoewel beide dezelfde breedte hebben: de perforaties komen niet overeen. Bij de ontwikkeling van alle filmformaten worden dezelfde produkten gebruikt (het filmformaat speelt hier geen enkele rol); dezelfde oplossingen kunnen gebruikt worden voor alle kleurfilms en zwart-wit chromogene films.

De eerste films waren sterk orthochromatisch, ze waren hoofdzakelijk gevoelig voor blauw licht. Het gevolg was dat blauwe tinten veel te helder waren en rode tinten zwart weergegeven werden. Door toevoeging van aktieve kleurpigmenten werd het mogelijk film gevoelig te maken voor alle kleuren. Panchromatische emulsies (even gevoelig voor alle kleuren) hadden eerst weinig succes: ze waren driemaal zo duur als orthochromatische films. Men bleef lange tijd isochromatische films gebruiken (gevoelig voor alle kleuren behalve rood). In die tijd werden de films namelijk door de fotografen zelf ontwikkeld, en de ongevoeligheid voor rood licht was maar een klein nadeel: de fotografen waren gelukkig dat ze de films onder rood licht konden ontwikkelen. Tegenwoordig is alle (zwart-wit) film panchromatisch.

Een fotograaf die zelf ontwikkelt rolt de film op een speciale houder, zodat de film een spiraal vormt en de afstand tussen de verschillende 'lagen' constant blijft. Dit oprollen moet natuurlijk in absolute duister gebeuren! De houder met de opgerolde film wordt dan in een klein reservoir geplaatst (juist groot genoeg voor de filmhouder). De produkten worden in het reservoir gegoten, het reservoir wordt regelmatig geschud en op het einde van de fase wordt het reservoir leeggegoten. De produkten zijn vaak gemaakt voor éénmalig gebruik (vooral produkten voor kleur-ontwikkeling). Pas na de laatste spoelbeurt wordt de film van de bobine gehaald.