Een ringflits kan je zelf eenvoudig maken, hier heb je een montageschema voor een ringflitser.

Oorspronkelijk werd de ringflitser gebruikt in tandartsenpraktijken omdat de flitslampen die zeer dicht bij de lens gemonteerd staan het onderwerp perfekt kunnen uitlichten (tot in de keel). Op dit ogenblik wordt het nog steeds voor gelijkaardige toepassingen gebruikt (maxilaire chirurgie, stomatologie ea.).

Het wordt ook gebruikt bij echte macro-fotografie (fotografie van kleine objecten zoals horloges, bloemen en dergelijke) omdat de flitser nagenoeg geen schaduw geeft: het onderwerp wordt rondom belicht zodat er eigenlijk geen schaduwen kunnen ontstaan. Omdat de flitser zeer dicht bij de lens staat krijgen ook verzonken delen van het onderwerp voldoende licht.

De ringflitser is echter duur, vooral als je hem slechts af en toe zou gebruiken. Je hebt adaptorringen nodig voor de meeste lenzen (extra te betalen!). Enkel voor de EF 100 ƒ/2.8 MACRO USM en de EF-S 18-55 ƒ/3.5-5.6 (58mm filter thread) heb je geen adaptorring nodig.

Bepaalde lenzen kunnen niet gebruikt worden: als je een optiek met een grote objectieflens gebruikt (bijvoorbeeld de EF 28-135 ƒ/3.5-5.6 of EF 24-105 ƒ/4L) dan heb je mechanische vignetering: de ringflits staat in de weg bij breedhoek.

Deze ringflits heeft een beperkt vermogen, waardoor je de ISO-waarde van je fototoestel zal moeten verhogen als je een onderwerp met een zeker relief wenst te fotograferen. Een kleinere opening om voldoende scherptediepte te bekomen kan nodig zijn —de EF 100 gaat niet voor niets tot ƒ/32.

De lampen zijn niet echt krachtig (alle amateur-ringflitsers blijken een richtgetal van 14 te hebben), even sterk als een ingebouwde flitser. De ringvormige flitslampen geven een ronde reflektie in de ogen. Na een paar keren flitsen ziet het model niets meer, de flitser die zo dicht bij het gezicht afgaat wordt als zeer storend ervaren door modellen. Het is de gewoonte dat een model in de lens kijkt, en dan krijgt hij een overvloed aan licht van de ringvormige flitslampen.

De foto rechts toont een echte professionele ringflits (geen amateur-dingetje zoals de Macro Ring zeer Lite MR-14EX). Deze heeft een externe voeding (netspanning of batterij) en produceert bijna evenveel licht als een echte studio-flitser (200Ws). Omdat nagenoeg al het licht naar het model weergekaatst wordt is de lichtpuls zeer sterk en moet je werken met zeer kleine openingen van ƒ/16 (de softbox van een studioflitser slurpt meer dan 50% van het vermogen op).

Bij deze foto van Riccardo André werd met de bovenvermelde ringflitser gewerkt. Door de sterke flitser kan een relatief kleine opening gebruikt worden (met bijhorende grote scherptediepte). Het effekt van de flitser is vergelijkbaar met die van een klassieke flitser, met de achtergrond die minder belicht wordt dan het voorplan. Een ringflitser geeft een zeer beperkte schaduw, maar reflekties blijven onvermijdelijk (te zien op de riem van Kane). Een ander nadeel is dat het effekt van de natuurlijke lichtinval totaal verloren gaat. De sfeer van de urbex fotografie is weg.

Alternatieven op de ringflitser voor
produkt- en macrofotografie

Indien je niet over een externe flitser beschikt, kan je een deel van de zijkanten van de doos uitsnijden en vervangen door een vel papier. Buiten de doos plaats je twee sterke lampen (halogeen werflampen). Het papier zorgt voor een beeld zonder schaduw.

Je kan ook een zelfgemaakte mini softbox gebruiken: let op de zeer evenwichtige belichting. Dankzij het relatief groot stralingsoppervlakte zijn de schaduwen zacht. Een opening van ƒ/8 à ƒ/22 bij een ISO-waarde van 200 is zonder probleem haalbaar door de sterkte van de flitser in te stellen (hier mijn heel vaak gebruikte Vivitar 2500). Hoewel niet absoluut noodzakelijk bij macrofotografie kan je zelfs de belichtingsautomaat van de flitser gebruiken (de Vivitar gebruikt geen TTL-lichtmeting maar heeft een eigen fotocel).