We beginnen hiermee: een goedkope stroboscoop op netspanning De volledige sturing zit op het klein printje (electrisch schema) De gebruikte fototransistor is een L14C1

In de handel (winkel met disco-materiaal) kan je dergelijke speelgoed-stroboscopen vinden. Van het origineel ontwerp moet je enkel de ontsteektransfo, ontsteekcondensator, netkabel, zekering en natuurlijk de flitslamp behouden. Een weinig gebruikt onderdeel dat je in dergelijke flitsers zal aantreffen is een diac. Dit is een soort diode die volledig doorslaat bij het bereiken van een bepaalde spanning. De ontsteekcondensator wordt daardoor ontladen over de ontsteektransfo. Zakt de stroom onder een bepaalde waarde, dan gaat de diac weer uit geleiding en het volledige cyclus kan herbeginnen.

De flitscondensator is er één van 2.2μF: zeker te weinig voor een fotografische flitser! Je kan gerust de waarde opdrijven tot 400μF. De lage waarde is in het origineel ontwerp verplicht, want de flitsfrekwentie kon ingesteld worden tot 10 flitsen per seconde. Zou je 10 keer per seconde flitsen met een elko van 400μF, dan houdt de flitser het maar een paar minuten vol (het glas kan de thermische belasting niet aan). Bij xenonlampen stijgt het rendement met het vermogen (de verliezen blijven constant ongeacht het vermogen).

De reflektor van een dergelijke stroboscoop is niet gemaakt om voor een uniforme lichtverdeling te zorgen: je kan bijvoorbeeld de plastieken voorplaat wat ruwer maken met fijn schuurpapier of een softbox over de flitser plaatsen (je verliest daardoor wel 50% vermogen!)

De flitser kan je continu aangesloten laten zonder risico dat de batterijen leeg zijn als je eindelijk een foto gaat nemen. Het verbruik is miniem, minder dan 0.1 watt en 3.5W tijdens het opladen (10 seconden). De flitser levert 35J, dit is evenveel als een kleine externe flitser.