De eerste digitale fototoestellen


Fotografie » TechTalk » Historisch » Eerste digitale fototoestellen

Vandaag kreeg ik een Olympus Camedia C3000 ter herstelling. Dat was één van de fototoestellen waarmee ik begonnen ben met digitale fotografie. De datum eens opgezocht: begin 2000. Het toestel heeft 12 jaar gewerkt.

De prehistorie van de digitale fotografie

Mavica

Opname op floppies was al mogelijk sinds halverwege de jaren '80, met de Mavica-reeks van Sony (Magnetic Video Camera). Opname gebeurde eerst op een eigen formaat van Sony (2 inch video floppy, dat geen succes werd). De sensor was een gewone sensor uit een videocamera en had ook de beperkingen van het videosysteem (vaste sluitertijd, gebruik van interleave).

Op ieder spoor van de floppy kon één beeld opgenomen worden, voor een totaal van 50 beelden met een resolutie van 570 * 490 pixels. Het originele mavica-systeem kende weinig succes en werd enkel gebruikt in hospitalen (digitalisatie van röntgenfoto's). De opname was zuiver analoog: iedere track van de floppy was eigenlijk een analoge video-frame. Digitale beeldverwerking was niet mogelijk.

In feite was de Mavica de eerste single lens reflex van Sony: zoals je op het prototype (en de uiteindelijke camera) kan zien: het toestel gebruikte een spiegelsysteem om het beeld dat opgenomen moest worden naar een optische zoeker te sturen.

MVC-FD

Een paar jaar later werd er overgestapt op de 3.5 inch floppies die gelezen konden worden op een computer. Het dure systeem met verwisselbare lenzen werd niet meer gebruikt (het toestel had een vaste lens zonder zoommogelijkheid). Het moest een systeem voor een groot publiek worden, geen systeem voor de professionals.

De naam Mavica werd echter behouden, hoewel de nieuwe toestellen volledig digitaal werkten en niets meer te maken hadden met “video” —op de resolutie na. De Sony MVC-FD5 was het eerste toestel van een succesrijke reeks.

De technische specifikaties van het toestel waren eerder beperkt, zowel wat betreft de optiek als de sensor. De opname gebeurde op het VGA-formaat (640 × 480 pixels), nog slechter eigenlijk dan een Polaroidkiekje. Maar het was de noviteit en het gebruiksgemak die de doorslag gaven: het was heel gemakkelijk om foto's op de computer te zetten en die te versturen (toen nog via mail, facebook zou nog 15 jaar op zich laten wachten!). Andere opties waren er niet om foto's op een eenvoudige manier te digitaliseren (dure video-grabber kaart, negatief of fotoscanner,...).

Vanaf de jaren '90 werden de sensoren beter, maar nu vormde de floppy het zwakke schakel met zijn beperkte capaciteit en trage access. De eerste echte geheigenkaarten hadden het formaat van een huidige 2.5inch harde schijf, wat niet echt compact was (PCMCIA formaat).

MVC-CD

Begin jaren 2000 werden de foto's opgeslagen op CD-RW (de eerste toestellen konden zelfs enkel met CD-R werken!). Het eerste fototoestel van de reeks was de Sony Mavica MVC-CD1000. Dit toestel betekende een ware revolutie in die tijd: een optische zoom van 10× (de andere toestellen hadden geen zoom of een 3× zoom). De sensor had een 2.1 megapixel resolutie (1600×1200 pixels), wat toen topkwaliteit was.

*: als men een snelheid van bijvoorbeeld 10× aangeeft bij een geheugenkaart, dan is dat de snelheid ten opzichte van een klassiek CD loopwerk (150kB/sec).

De CD-R die niet gewist kon worden vormde als het ware de schakel met de film (die ook permanent was). Tegenwoordig heb je het probleem: computer gecrasht-foto's weg.

Maar als je de recensies van het jaar 2000 zou lezen (het jaar dat de Sony MVC-CD1000 gelanceerd werd), dan merk je dat er toen een enorme evolutie was. Het was een bloeiende markt en het ging echt alle kanten uit, met bijvoorbeeld de e-film, het digitaal equivalent van het filmrolletje. De eerste USB kaartkezers kwamen op de markt. Tegenwoordig is de fotografie-markt volledig gesatureerd en is er nauwelijks nog evolutie te zien.

Van waar komt die naam Mavica eigenlijk?


De e-film, het digitaal equivalent van het filmrolletje.

Het idee van de e-film was interessant: de dure spiegelreflex uit het filmtijdperk gebruiken voor digitale opnames, met alle voordelen van de digitale wereld.

Maar die kwam veel te laat (toen de eerste echte digitale spiegelreflexen al lang op de markt waren), had een beperkte resolutie (1.3 megapixel), kon slechts 24 foto's opnemen, had een vaste gain van 100ISO en een storende cropfactor van 2.85×.

Het zal dan niemand verwonderen dat de e-film geen succes werd. In tegendeel: de slechte kwaliteit van de opnames zorgde ervoor dat "digitaal" lange tijd synoniem was van "erbarmelijk" bij de professionele fotografen. De beroepsfotografen zijn relatief laat overgestapt op digitaal.

Ondertussen waren andere fabrikanten eveneens begonnen met het maken van digitale fototoestellen. De fototoestellen waarmee ik toen werkte heb ik besproken. Deze recensies lezen nu als een historisch overzicht van de digitale fotografie (site opgemaakt in 2000).

De verschillende geheugenkaarten worden hier besproken.

Paginas die volgens Google je zouden kunnen interesseren