In feite was de Mavica de eerste single lens reflex van Sony: zoals je op het prototype (en de uiteindelijke camera) kan zien: het toestel gebruikte een spiegelsysteem om het beeld dat opgenomen moest worden naar een optische zoeker te sturen.

Vanaf de jaren '90 werden de sensoren beter, maar nu vormde de floppy het zwakke schakel met zijn beperkte capaciteit en trage access. Om de capaciteit te verhogen ontstond de zogenaamde "floppy adapter": een adapter dat de vorm van een floppy had en de signalen omzette naar een verwisselbare geheugenkaart (meestal smartmedia). De capaciteit werd daardoor hoger, de schijfsnelheid echter niet.

• Het gebruik van CD-R was een slimme zet: de geheugenkaarten met een vergelijkbare capaciteit waren onbetaalbaar (een 160MB compactflash kaart kostte toen 350€), terwijl de CD-R voor een paar euro's per stuk verkocht werden. Ideaal voor op reis als je veel foto's wenst te maken. Dat de CD-R niet gewist konden worden was geen bezwaar, de CD-R werden als back-up bewaard. Foto's op CD's uit die tijd kunnen nu nog probleemloos gelezen worden (natuurlijk zonder enige kwaliteitsverlies).
• Maar het CD-R systeem had ook zijn minpunten: het was niet veel sneller dan een floppy (^*) en je moest de plaatjes finaliseren voor je ze in een computer kon lezen. Een CD-R kon de ongefinaliseerde plaatjes lezen, maar een CD-R-lezer was toen een luxeprodukt en de meeste computers hadden toen enkel een floppy drive en een CD lezer. De CD-brander in het fototoestel was minder betrouwbaar dan het electronisch equivalent (de geheugenkaart).

Ondertussen waren andere fabrikanten eveneens begonnen met het maken van digitale fototoestellen. De fototoestellen waarmee ik toen werkte heb ik besproken. Deze recensies lezen nu als een historisch overzicht van de digitale fotografie.

De compactflash kaart heeft dezelfde aansluitingen als een harde schijf en kan zo in een computer gebruikt worden.

• Compact Flash (1994) was de eerste gestandardiserde geheugenkaart, en had vanaf het begin alles om een succesnummer te worden: een interface gebaseerd op die van de computer, zodat je eigenlijk een CF-kaart direct op de EIDE-bus kon aansluiten (met theoretische transferrates tot 133MB/sec). Technisch gezien blijft het systeem het beste, helaas is de connector de zwakste punt: er zijn namelijk evenveel contactpunten als bij een klassieke harde schijf (een 40-tal op een zeer kleine oppervlakte).

• SmartMedia (1995) bleef slechts een paar jaar in gebruik (werd vervangen door de xD). De geheugenkaarten waren goedkoop te maken omdat er geen controller aanwezig was. Deze kaarten gingen vaak defekt vanwege de externe contacten (electrostatische ontladingen), maar ook omdat er geen wear levelling aanwezig was (geheugencellen verslijten). De capaciteit was beperkt tot 128MB, en de meeste fototoestellen konden de kaarten met een hogere capaciteit niet lezen toen die op de markt verschenen.

  Ondertussen is ook de xD van de markt verdwenen (ten voordelen van de alomtegenwoordige SD kaart): het kon nooit voldoende momentum bereiken.

• MultiMediaCard (1997) werd oorspronkelijk gebruikt in gsm toestellen. De Secure Digital (1999) heeft dezelfde afmetingen en is de vervanger van de MMC kaart. Deze kaart laat DRM-toepassingen toe, maar in de praktijk betekent dit dat een klein percentage van de schijf daardoor verloren gaat. De SD kaarten zijn in verschillende afmetingen beschikbaar: steeds maar kleiner.

• Memory Stick (1998) Sony kon natuurlijk niet achterblijven en moest zijn eigen geheugenkaart ontwerpen (tegenwoordig ook in talrijke varianten te koop). In de betere spiegelreflexen van Sony werd er wel gewerkt met de meer professionele Compact Flash kaart.