|
|
![]() Digitaal spiegelreflex
|
|---|
|
Moderne reflextoestellen gebruiken namelijk precies eenzelfde focuseersysteem (je zal de engelse benaming phase detection vaak tegenkomen). Een reflextoestel heeft een aantal prisma's en bijhorende sensoren. De electronica doet wat je in manuele toestellen zelf zou doen: bepaling van de beeldverschuiving en regeling van de focus. Iedere reflextoestel heeft een aantal sensoren die ieder ingesteld staan om te werken met lenzen met een bepaalde opening. In tegenstelling met het systeem bij compact-toestellen wordt niet het volledig beeld gebruikt voor de scherpstelling, maar slechts een klein gebied. Duurdere fototoestellen hebben meerdere focusgebieden, maar ik stel mijn toestel in om enkel de middenste sensor te gebruiken (anders loop je de kans dat het toestel op het verkeerde onderwerp scherpstelt).
Een interessant artikel over dit onderwerp kan u hier aantreffen:
Principle of the Split Image Focusing Aid and the Phase Comparison Autofocus Detector in Single Lens Reflex Cameras. Dit Artikel met een Vreselijk Lange Titel is zware kost, maar zeker de moeite. |
Praktica MTL 5
![]() Olympus TRIP 35 Mijn ouders hadden een gewone compact-toestel, een Olympus TRIP 35. Een uitstekend toestel, als ik nu de negatieven bekijk gemaakt in de jaren '70 dan sta ik vol verwondering: extreem scherp en nagenoeg geen beeldfouten, ondanks zijn breedhoek (40mm). Een prime-lens kan je relatief gemakkelijk compenseren voor beeldfouten zoals tonvervorming. Maar het toestel boeide mij niet echt. De situatie veranderde echter toen ik een echte reflextoestel kreeg: een Praktica MTL5. Ok, het toestel komt uit het oostblok, het ziet er uit als een baksteen, alles is manueel, de zelfonspanner maakt precies hetzelfde lawaai als een Trabant, maar toch is het een echte spiegelreflex. Met dit toestel heb ik voor het eerst leren fotograferen. Praktica was het oost-duitse deel van Zeiss (gelegen in Dresden), maar door de muur zijn beide fabrieken onafhankelijk geworden. Omdat alles manueel gebeurt moet je je tijd nemen: sluitertijd instellen naargelang de omstandigheden, fijnstellen met het diafragma en uiteindelijk scherpstellen. Het toestel maakt het geluid dat bij een dergelijk stevig toestel hoort: duitse grundlichkeit tot in het geproduceerd klikgeluid. Duidelijk niet een toestel dat door Oost-Duitse spionnen gebruikt kan worden vanwege het geluid. Kenners vertellen me dat het geluid vergelijkbaar is dat van een guillotine. Het toestel is één blok degelijkheid. Na meer dan 30 jaar werkt het nog perfekt. Ik heb enkel de batterij moeten vervangen (EPX625, een 'kwikbatterij', tegenwoordig zit er echter geen kwik meer in). De lens is een 50mm normaallens met een opening van f/1.8, een zeer hoge waarde die je toelaat foto's binnenshuis te nemen zonder flitser. Met de opening van f/1.8 is de scherptediepte echter heel beperkt en scherpstellen is zeker niet eenvoudig met dit toestel. De lens heeft zelfs een scherptediepte-indikatie naargelang de opening (heel nuttig, en meestal niet aanwezig op recente lenzen!) Vanwege de opklappende spiegel zijn sluitertijden langer dan 1/60 ook niet aangeraden als je geen statief gebruikt. De spiegel doet het volledig toestel daveren. Hoewel het apparaat met andere lenzen uitgerust kon worden dan de standaard-lens, zal je zeer weinig lenzen aantreffen. Zoomlenzen bestonden er is die tijd nauwelijks en iedereen stelde zich tevreden met een 50mm lens. Op de derde foto zie je dat de lens verwijderd werd. Het matglas waarop het beeld geprojecteerd wordt is duidelijk zichtbaar (1) en op de uitvergroting is zelfs het prismagebied heel goed zichtbaar. De opklapbare spiegel (2) is het plaatje onderaan de opening. Het glas is mat over de volledige oppervlakte, behalve in het midden, waar verschillende soorten prisma's gemonteerd zijn. Dat je te maken hebt met een echte reflex zie je aan de achterwand met zijn gordijnsluiter. Er werd reeds gebruik gemaakt van een vertikaal bewegende sluiter en de maximake sluitersnelheid bij het flitsen (sync-snelheid) bedraagt 1/125. De zoeker wordt gebruikt voor het scherpstellen en het bepalen van de belichting. Zet eerst de irisinstelling op "A" (automatisch). Er is niets automatisch, maar de gedachte alléén help wel een beetje.
|
Instellen van de belichting
| Regel eerst de sluitertijd naargelang de omstandigheden: 1/125 bij regenachtig weer, 1/250 bij betrokken weer, 1/500 bij zonlicht en 1/1000 bij zeer helder weer. Regel dan de correcte belichting door de iris open of dicht te draaien (aktiveer de lichtmeter met de schakelaar boven de ontspanderknop). Als je de lichtmeter aktiveert, dan sluit ook de iris tot de ingestelde waarde. De meter is een cadmium-sulfide fotocel dat een TTL center-weighted meting uitvoert. Met een beetje ervaring zijn alle foto's goed belicht (voor het scherpstellen is meer ervaring nodig). Naargelang je een grote of kleine scherptediepte wenst zal je de sluitertijd moeten bijregelen zodat je een kleine (hoge f-waarden) of grote (lage f-waarden) opening bekomt. Dit was het gemakkelijke deel. Het gebruik van een flitser wordt hier uitgelegd. |
Scherpstellen
In de zoeker heb je niet minder dan 4 gebieden dat je kan gebruiken.
|

Scherpstellen met de stigmometer
Ik heb zelf een foto genomen via de optische zoeker, door de kleine uittredepupil bekom ik slechts een gedeeltelijk beeld (maar dit is de werkelijkheid!)
Het fijne matglas (rond de microprisma's) produceert een heel scherp beeld, ten koste van de helderheid.





