Canon ST-M


Fotografie » TechTalk » Keuze van een fototoestel » Canon EF-M

Nagenoeg alle merken zijn op de proppen gekomen met zogenaamde "systeemcamera's", de nieuwe benaming voor SLD oftewel Single Lens Direct. Dit zijn toestellen met verwisselbare lenzen, maar geen spiegelsysteem.

Op dit ogenblik zijn er nog niet zoveel toestellen volgens de nieuwe norm. We bespreken de EOS-M: eigenschappen en verschillen met spiegelreflexen en compact toestellen.

Canon heeft ervoor gekozen dezelfde sensorafmetingen te gebruiken als in zijn reflextoestellen met cropsensor (APS-formaat). Optisch gezien is het verschil de veel kleinere flensafstand (afstand tussen de fitting en de sensor): 44mm bij de klassieke EF en EF-S lenzen, 18mm bij EF-M.

Met het behoud van dezelfde naam (ElectroFocus) geeft Canon aan dat de lenzen tot dezelfde familie behoren, en inderdaad, je kan je oudere EF en EF-S gebruiken op de nieuwe systeemcamera's van Canon mits een adaptorring. Dit is even anders geweest bij de overgang van FD naar EF, waarbij de fotografen al hun duur glas hebben mogen weggooien, of hun toevlucht zoeken tot een moeilijk te vinden optische adaptorring.

Bij deze lenzen heeft Canon een nieuw autofocus systeem gebruikt, STM of Stepper Motor. Deze stille motor kan blijven werken tijdens het filmen en is een verbetering ten opzichte van de standaard micromotor die vroeger gebruikt werd bij de basislenzen. De voorste lenselement draait niet meer, waardoor er een polarisatiefilter gebruikt kan worden. Maar hier komen direct de negatieve elementen bovendrijven:

De camera gebruikt zowel fase-detectie (zoals een reflex) als contrast-detectie (zoals een compact toestel). Het systeem is gebaseerd op de dual pixel AF technologie.

De Canon gebruikt de fase-detectie voor een snelle en grove scherpstelling, en dan wordt en fijn bijgesteld door middel van de contrast detectie. In de praktijk is het systeem echter tergend traag volgens de reviewers die de eerste samples mochten testen. Zelfs na een software-update blijft de scherpstelling ondermaats in vergelijking met de concurrentie. Een Canon spiegelreflex die ongeveer dezelfde technologie gebruikt werkt wel heel snel (Canon 70D).

Flitser?

De EOS-M (de enige systeem-fototoestel uit de nieuwe reeks tot nu toe) heeft geen ingebouwde flitser, maar wel een flitsschoen. Er is een kleine flitser Speedlite 90EX beschikbaar, maar laat u niet misleiden door de reklame op de site van Canon (en die vlot overgenomen zal worden door gladde verkopers):
Veel kracht in een compacte behuizing
Ondanks zijn uiterst geringe afmetingen beschikt de Speedlite 90EX over voldoende kracht, en met een maximaal richtgetal van 9 (m, ISO100) is deze flitser ideaal voor het verlichten van donkere taferelen en nachtscènes zoals een feest of een barbecue in de schemering. Deze flitser is ook perfect als een invulflitser voor het maken van opnamen met de zon achter je. ”

Met een richtgetal van 9 is die zelfs minder sterk dan de ingebouwde flitser van de meeste fototoestellen (richtgetal 13)! Tegenlicht fotografie is gewoon onmogelijk, om tegen de zon te kunnen flitsen heb je een richtgetal van minstens 20 nodig. Tijdens de middaguren is zelfs de Speedlite 580 niet sterk genoeg! Een lichtpuntje in de duisternis is de master-functionaliteit, dat wil zeggen dat andere Canon flitsers met slave-mogelijkheid (zoals de 270EX en de 580EX) op afstand gestuurd kunnen worden. De afstandsbediening gebeurt echter met infra-rode stralen, waardoor zender en ontvanger elkaar moeten zien. Het bereik is ook heel beperkt als er wat zon is (hoogstens een paar meter).

Beschikbare lenzen

Een systeemcamera bestaat uit een body en een hoveelheid lenzen. Of een bepaalde systeem zal aanslaan hangt af van de beschikbare lenzen. Bij de lancering zijn er twee lenzen beschikbaar: de EF-M 18-55 ƒ3.5-5.6 IS STM en de EF-M 22 ƒ2 STM.

De eerste lens is de kitlens die beschikbaar is bij de meeste basisreflexen. De lens heeft een upgrade gekregen en beschikt nu over een stappenmotor in plaats van de ouderwetse micromotor met tandwielen. De look is aangepast en lijkt meer op de produkten van de concurrentie (die al lang hun kitlens een facelift gegeven hebben) dan op de ouderwetse EF-S 18-55 zoals we die kennen. De lens profiteert van de kortere flensafstand en de prestaties zijn daarom ook beter. De tweede lens is een prime-lens van 22mm (komt overeen met een 35mm lens op een klassieke reflex). Dit is eigenlijk een breedhoedkens, ideaal voor snapshots tijdens feestjes en voor landschappen, maar minder geschikt voor portrets. Een dergelijke lens kan met weinig elementen opgebouwd worden omdat het goed aansluit bij de korte flensafstand. Het is daarom een zeer compacte lens ("pancake" genaamd).

Kopen of niet

Met een prijskaartje van bijna 1000€ (zonder flitser en met maar één standaard-lens) is het een duur toestel. Er wordt niet zonder reden gesproken over systeemcamera's: je hebt een boel accessoires nodig om tot een functioneel geheel te komen.

Twee jaar na de lancering blijkt de EOS-M het enig toestel uit de reeks: ik denk dat canon de productielijn stopgezet heeft. Maar je hebt in één keer toegang tot meer dan 100 verschillende EF en EF-S lenzen, zowel van Canon als van bijvoorbeeld Sigma.

Voor wie is het toestel bedoelt? Het toestel valt duidelijk tussen twee markten. Mensen die een Canon reflex gebruiken (en reeds een paar goede lenzen hebben) zullen niet gelukkig zijn met de trage autofocus. De winst die gemaakt wordt met een kleiner toestel zonder spiegel is verwaarloosbaar (lager gewicht en afmetingen). Een klein toestel en een relatief grote lens is ook niet zo ergonomisch als je normale mannenhanden hebt.

Is het de bedoeling een nieuwer publiek aan te trekken? Met de hoge beeldkwaliteit die geboden wordt door de grote sensor zit men in de goede richting. De concurrentie is echter moordend in dit marktsegment, en hoewel ik Canon gebruik kan ik dit toestel niet aanraden aan mensen. Eigenlijk kan ik geen enkele systeemcamera aanraden omdat er te weinig aangepaste lenzen bestaan: ieder merk gebruikt zijn eigen, niet compatibele systeem.

Verwar het EF-M systeem miet met het EF-S met STM (stepper motor):

Een voorbeeld van een EF-S lens met STM is de EF 18-135.


Single Lens Direct


Spiegelreflex

De grijze lijn geeft het voornaamste lichtpad weer in ruststand.

  1. Flensbevestiging
  2. Overbrenging electrische contacten naar lens
  3. Sluiter (wordt enkel als bescherming gebruikt bij SLD)
  4. Sensor met filters (infra-rood filter, blurfilter)
  5. LCD paneel
  6. Opklapbare spiegel
  7. Fase detectie autofocus maakt supersnelle autofocus mogelijk
  8. Matglas daarop wort het beeld geprojecteerd als er geen foto genomen wordt (optische zoeker)
  9. Prisma zet het beeld rechtop in de zoeker
  10. Lichtmeter de sensor kan daarvoor niet gebruikt worden want die krijgt geen licht in normale stand
  11. Oculair
  12. Ingebouwde flitser


Canon EOS-M met EF-M 18-55 ƒ3.5-5.6 IS STM

Paginas die volgens Google je zouden kunnen interesseren