De live preview ontstond niet als een extra feature, maar wegens technische redenen: de fototoestellen hadden ondertussen een zoombereik van meer dan 3X bereikt, en de correcte tracking van de optische zoeker werd moeilijker en moeilijker te realiseren: de optische zoeker uitrusten met een voldoende lichtgevoelige zoom was niet rendabel. Voor de live preview werd meestal een LCD paneel gebruikt, maar sommige toestellen hadden ook een “zoeker”, maar nu uitgerust met een klein lcd schermpje.

Bij reflextoestellen wordt er zeer conservatief gewerkt. Het bewijs is dat de toestellen nog steeds uitgerust worden met een electromechanische sluiter. Nu pas worden de nieuwe reflextoestellen uitgerust met een live preview.

• Men is beter in staat het beeld te beoordelen: een achtergrond kan een kleurzweem veroorzaken dat niet opvalt in de optische zoeker.
• Oversturing is gemakkelijker op te sporen door middel van een zebra patroon indien het fototoestel over deze funktie beschikt (zwart-witte strepen in delen van het beeld die overbelicht zijn)
• De data van de sensor kan gebruikt worden voor de automatismen (auto-focus, witbalans, lichtmeting). Bij de autofocus wordt de contrast-detectie methode gebruikt (minder snel dan de fase detectie methode, maar nauwkeuriger). De witbalans en de lichtmeting kunnen ook nauwkeuriger uitgevoerd worden omdat het volledig beeld ter beschikking staat, en niet enkel het beeld dat toevallig op één van de sensoren valt. Bij een normale reflex wordt het beeld namelijk uitsluitend naar de zoeker gestuurd, er wordt enkel een heel klein deel in het midden van het beeld afgetapt en naar de meetsensoren geleid.
• Mogelijkheid om digitaal in te zoomen om een detail te controleren, dit is vooral interessant bij macrofotografie met zijn heel beperkte scherptediepte.
• Face recognition (herkennen van gezichten in een foto en automatisch scherpstellen en andere optische parameters instellen) is enkel mogelijk als het fototoestel uitgerust is met live preview.
• Mogelijkheid om zeer lichtgevoelige lenzen te gebruiken (bijvoorbeeld een 50mm ƒ/1.4) zonder te moeten rekening houden met de back-focusfout: bij een klassieke reflex wordt de focus namelijk gemeten door een aparte sensor (SIR of Secondary Image Registration op de afbeelding hierboven).
• Alternatief op de optische zoeker (macro-opnames op moeilijke plaatsen). Met een 10× uitvergroting (eventueel via een monitor met HDMI-verbinding) kan je precies zien waar het focusvlak loopt.

Bij de volgende systemen ging men de hoofdsensor zelf gebruiken voor het bekomen van levende beelden. Men had ondertussen de warmte-produktie en bijhorende stijging van de ruis goed onder controle (mede dankzij het gebruik van CMOS sensoren in plaats van CCD sensoren). Deze nieuwe systemen hadden niet meer de nadelen van de eerste ontwerpen.

Naargelang het ontwerp zal, juist voor het nemen van de foto, de spiegel terug op zijn plaats klappen om de meetsensoren van beeld te voorzien, dan weer de weg naar de foto-sensor vrijmaken, en pas dan wordt de foto genomen. Bij dit systeem maakt men niet echt gebruik van de mogelijkheden van de live preview, maar het is het enige systeem dat snel genoeg is om te reageren op snel wisselende omstandigheden (sportaktiviteiten, volgen van een motor of racewagen, enz)
Bij een ander systeem wordt de hoofdsensor gebruikt voor alle automatismen. Omdat het beeld maar een beperkt aantal keren per seconde wordt ververst werken de automatismen minder snel (vooral autofocus gebeurt merkelijk trager). Bepaalde toestellen kunnen volgens de ene of andere methode werken.

De aanwezigheid van een preview op reflextoestellen verhindert niet dat de normale optische zoeker gebruikt wordt: de optische zoeker heeft geen time lag (vertraging) en haalt een hogere resolutie omdat het beeld niet op pixels gebaseerd is.