Een set tussenringen De electrische signalen moeten overgebracht worden van de body naar de lenseenheid (autofocus en vooral diafragma).

Het effekt van de tussenring is dat je veel dichter bij het onderwerp kan komen (de minimale scherpstelafstand wordt teruggebracht van bijvoorbeeld 1.2 meter naar 30 cm (EF 70-200L), maar je kan niet meer op oneindig scherpstellen. De maximale afstand is teruggebracht tot bijvoorbeeld 3 meter. Je fototoestel is extreem bijziend geworden.

Een pluspunt van een tussenring is dat er geen glas in de ring zit: de optische eigenschappen van de lens blijven dus behouden. De camerafabrikanten maken in de meeste gevallen geen tussenringen (er valt niets te verdienen op een holle cylinder!), je kan ze alternatief op ebay kopen.

Extension tube Canon EF25 II Er zit geen glas in de ring

Je kan een extension tube ook gebruiken met een echte macro-lens, zoals de EF 100 ƒ/2.8 MACRO USM. Het vergrotingseffekt is echter minder uitgesproken, maar je bekomt toch vergrotingen die sterker zijn dan met de macrolens alléén.

De vergroting wordt bekomen doordat je dichter bij het onderwerp kan kopen, en bij goedkope lenzen ook door de beelduitsnede; een exacte "vergroting" is dus niet te bepalen: deze hangt af van de gebruikte lenzen. Meer informatie over tussenringen (met beeldmateriaal) is hier te vinden.

Bij de extension tube van Canon (hier de Canon EF 25 II) worden de electrische signalen van de body overgebracht, zodat de focus motor kan blijven werken (dit is echter van weinig nut bij macrofotografie: je zal merken dat je gemakkelijker de scherpstelling kan bijregelen door het toestel te verplaatsen of door de zoompositie te veranderen). Wat echter wel van belang is, is dat het diafragma blijft werken, waardoor je de scherptediepte tot aanvaardbare waarden kan uitbreiden (ƒ/8). Je zit dan wel met sluitertijden van meerdere seconden!

• De Canon EF 25 (eerste versie) kan niet gebruikt worden met het EF-S systeem, de electrische signalen worden blijkbaar niet correct overgedragen. De EF 25 II wordt hier in detail besproken.
• Kenko levert een kit bestaande uit 3 verschillende tussenringen die apart of samen gebruikt kunnen worden, en dit voor de prijs van één Canon tussenring.

Een 1.4 extender Een extender verlengt de brandpuntsafstand

Zowel tussenring als extender veroorzaken lichtverlies. Met een 1.4 teleconverter verlies je één stop, en dat zal een probleem vormen indien je de extender op ƒ/5.6 lenzen gebruikt: autofocussystemen hebben een opening van minstens ƒ/5.6 nodig om te kunnen werken, en met de extender is de maximale opening ƒ/8 geworden. Een extender is enkel bruikbaar op kwaliteitslenzen (met een opening van bijvoorbeeld ƒ/4 op maximale telestand). Maar dan heb je natuurlijk de vraag waarom je niet direkt een telelens gekocht hebt met het geschikte bereik in plaats van je toevlucht te zoeken tot een extender.

Een statief is onontbeerlijk geworden, zelfs bij fotografie overdag: de lange brandpunt gecombineerd met een ongevoelig geworden lens betekent dat je lange sluitertijden zal moeten gebruiken. Om aanvaardbare beelden te bekomen zal je de sensorgevoeligheid moeten optrekken: ben je gewoon te werken op 100ISO, dan zal je 200 of 400ISO moeten gebruiken.

Een 3X teleconverter van Nikon Een teleconverter wordt altijd op de objectieflens van het fototoestel geschroefd. Omdat deze converter een zeer grote objectieflens heeft is er geen lichtverlies, integendeel.

Omdat nieuwe modellen compact-toestellen twee maal per jaar uitkomen is de markt van de converters marginaal geworden. Het gros van de compact-toestellen zijn eenvoudige point-en-shoot toestellen, en die kunnen niet uitgerust worden met converters. Omdat de prijs van digitale fototoestellen zo laag geworden is (een middenmoot compact toestel heb je voor 300€), kopen de mensen liever een tweede toestel dat beter aangepast is aan hun eisen dan een converter.

Als je nog over oude converters zou beschikken uit de camera-tijdperk (je weet wel: die VHS recorders met losse schoudercamera): gebruik deze lenzen niet. Hoewel ze er soms heel imposant uitzien, zijn de lenzen onvoldoende gecoat, waardoor er optische vervormingen ontstaan (flares, kleurdenaturatie, vignetering en algemene beeldonscherpte). Wat OK was voor VHS videocamera's is onvoldoende voor digitale fototoestellen die een tienvoudige resolutie hebben.

Er bestaan ook macro-converters voor reflextoestellen. Deze lenzen zou ik niet aanraden, mijn voorkeur gaat naar een extension tube. In tegenstelling met een extension tube zit er hier wèl glas in de converter, en deze is bepalend voor de uiteindelijke beeldkwaliteit (de zwakste schakel, je weet wel...). Bij een extension tube speelt enkel de ...luchtkwaliteit en rol.