Micha, 2004, appartment, Oostende

Fotografie thuis (bijvoorbeeld bij het model) vind ik zeer interessant. Ik ben de klassieke poses een beetje beu. Bij het model thuis weet je nooit wat je te wachten staat, en dit stimuleert je creativiteit. Een minpunt is natuurlijk dat ik pas acheraf merkt dat deze plek ideaal was geweest, of hier, of daar. Ook speelt de stijl van de binnendecoratie een grote rol; vooral als het model nog bij zijn ouders inwoont: de stijl van de ouders is soms echt verouderd en je kan geen fatsoenlijke foto's nemen. In sommige gevallen kan de overheersende kleur van het behang je fototoestel volledig in de war sturen. Dat merk je pas achteraf (het miscroscopisch schermpje van je digicam is niet geschikt om de foto's goed te beoordelen). Daarom heb ik altijd mijn laptop mee, en verloopt de volledige fotosessie in meerdere kleine shootings, ieder van maximaal een tiental minuten.

Nog meer pluspunten zijn dat het er meestal goed warm is, dat het model op zijn gemak is, dat hij al zijn kleren bij de hand heeft. Als je echt geen deftige plaats kan vinden voor foto's kan je nog altijd naar een nabijgelegen park gaan.

Vanaf 2010 heb ik een volledige fotostudio dat ik op verplaatsing kan meenemen. Opgeplooid past alles precies in mijn wagen en er is nog één plaats over voor een passagier. De studioset is overal inzetbaar, maar kan moeilijk gebruikt worden in kleine appartementen.

Ik probeer mij te integreren in de leefwereld van het model, zijn hobbies, sporten en dergelijke. Dit kan interessante foto's opleveren die afwijken van het traditionele. Soms weet ik pas welk soort foto's ik ga nemen als ik het model gezien heb: je moet een model niet casten in een rol waarvoor hij niet geschikt is.