Cinema


Fotografie » TechTalk » Film » Bioscoop

Op deze pagina informatie over de bioscoopfilms: de verschillende formaten (zowel amateur als professioneel), hoe men kleur gerealiseerd heeft (in een tijd dat de emulsies nog monochroom waren).

Professionele cinema formaten
We geven eveneens een lijst cinema film formaten aan de hand van de Collectie Perquy

Amateur cinemaformaten
De amateurformaten waren gebaseerd op het 8mm formaat: single-8, super-8, met of zonder geluid.

16mm
Het 16mm zit tussen het amateur en professioneel formaat: het werd oorspronkelijk ontworpen als alternatief op het 35mm voor amateur-toepassingen, maar werd meer en meer gebruikt voor bedrijven en voor het maken van reportages en nieuwsuitzendingen.

Beeldverhouding
De verschillende beeldverhoudingen (aspect ratio) bij cinema (maar ook bij televisie en stills) komen hier aan bod. Een aantal technische benamingen worden er uitgelegd (open matte, 2-perf pulldown,...)

Filmformaten
Een aantal formaten zijn reeds aan bod gekomen, we bespreken hier specifiek de formaten die naar de gestandardiseerde bioscoopformaten leiden.

Polavision
Het Polavision systeem van Polaroid was een instant-bioscoopformaat gebaseerd op 8mm film, maar de beeldkwaliteit vas niet goed en de film kon enkel op een klein scherm bekeken worden.

Bioscoopfilm in kleur
Hoe kan men kleur weergeven, terwijl de emulsies nog monochroom waren? Alle historische procédés komen aan bod, maar ook de huidige systemen.

Het Technicolor systeem dat zijn gelijke niet kent in de fotografie wordt apart besproken.

Geluid
De film krijgt snel een geluidsspoor en vanaf de jaren 1950 is zelfs stereo mogelijk. Maar men gebruikt niet dezelfde stereo als thuis.

Perspecta Stereophonic Sound
Vooralleer de produktiehuizen met stereo geluid (en meerkanaals geluid) op de markt kwamen hebben ze gewerkt men een eenvoudiger systeem dat een bijna-stereo geluid produceerde.

De eerste camcorders
De televisiecamera's gebruiken drie opnamebuizen om kleurbeelden op te nemen. Voor de amateurmarkt zijn camera's met drie buizen te duur en complex, men moet een systeem vinden om kleur te kunnen opnemen met één enkele opnamebuis.

Vroeger gebruikte men vaak optisch geluid (goedkoper, omdat die samen met het beeld opgenomen kon worden), dan is men overgestapt op magnetisch geluid dat een betere audiokwaliteit mogelijk maakt. Het geluid wordt doorgaans samen met het beeld opgenomen (één spoel), maar bij internationale versies zit het geluid soms op een aparte spoel. Men gebruikt hier 35mm perfotape die synchroon met de projector loopt. Digitaal optisch geluid (op de tape zelf) werd ook regelmatig toegepast, maar er waren verschillende formaten.

Tegenwoordig (sinds 2005 ongeveer) werkt men enkel nog met digitale opnames die geleverd worden onder de vorm van een gecodeerde harde schijf.

Zoals men een 16mm projector had om een documentaire te vertonen voor de speelfilm, zo heeft men nu een 35mm projector in reserve als er nog een ouderwetse film vertoont moet worden.

Formaten en toestellen


Het 9.5mm filmformaat werd gekenmerkt door perforaties tussen de beelden en een inkeping om de film gedurende 10 seconden te stoppen

Paginas die volgens Google je zouden kunnen interesseren