Bioscoopfilm in kleur


Fotografie » TechTalk » Film » Cinema » Kleur » Bipack

Het bipack systeem werd gebruikt om kleuren te kunnen opnemen op een filmemulsie die geen kleuren kan onderscheiden. Het was een primitief systeem dat echter veel gebruikt werd omdat er toen geen alternatieven waren.

Het systeem met de kleurrasters is maar een noodoplossing en heeft teveel nadelen om echt door te breken: de kleuren zijn te zwak, de film is te donker en het is moeilijk om copies te maken.

Lees ook de pagina
kleurscheidingen
voor een technische achtergrond
De volgende systemen neutraliseren één van de nadelen van de Kinemacolor door de twee emulsies te combineren tot één enkele film bij de projectie. De meeste systemen gebruiken een camera van het type "bipack" waarbij twee emulsies simultaan belicht worden. Na ontwikkeling ondergaan beide emulsies een toning (en geen kleuring). Bij toning wordt het metallisch zilver (zwart) vervangen door een kleurstof. De heldere delen worden niet gekleurd, wat ervoor zorgt dat de uiteindelijke film zeer heldere beelden kan weergeven. De toning wordt hier verder in detail uitgelegd.

De twee films worden tegen elkaar geplakt na de ontwikkeling en toning, waardoor men niet meer de nadelen heeft van de Kinemacolor. Dit zijn de systemen die toegepast zijn geweest:

Beschrijving van het bipack systeem:
A + B: panchromatische emulsie die enkel rood licht ontvangt
C + D: orthochromatische emulsie enkel gevoelig voor groen-blauw licht
G + F: lenzensysteem en belichtingsvenster
E: aandrijfsysteem van beide films
1 + 2 + 3: eerste film met drager, emulsie en rode kleurfilter
4 + 5: tweede film met emulsie en drager

Alle bipack systemen hebben een aantal nadelen: de kleurbeperking (gamut), maar ook het feit dat de film die uit twee aan elkaar geplakte emulsies bestaat de neiging heeft om te gaan golven. Nu is het zo dat alle films de neiging hebben om te gaan kromtrekken na verloop van tijd, maar hier gaat de kromming in één richting over in een kromming in de andere richting en omgekeerd op onregelmatige tijdstippen, waardoor de scherpstelling van de projector continu bijgeregeld moet worden.

Een ander nadeel is dat de emulsies aan beide kant van de film aanwezig zijn, wat de film dubbel zo gevoelig maakt voor krassen. Door de gekleurde emulsies zijn de krassen dan ook bijzonder goed zichtbaar.

Er zijn ook procédés ontwikkeld die gebaseerd zijn op het bipack systeem, maar die drie kleuren gebruiken. Deze procédés hadden weinig succès. Er zijn maar weinig films die gemaakt zijn geweest met driekleuren bipack.

Ook de eerste versies van het Technicolor systeem (versie I en II) waren een bipack systeem. Versie III en IV gebruiken een bipack/tripack systeem voor de opname en een speciale film voor de projectie. Versie V gooit eindelijk het onhandige tripack systeem overboord.

Lijst van alle kleursystemen
(bioscoop en fotografie)

Principe van het bipack systeem
in de filmcamera

Paginas die volgens Google je zouden kunnen interesseren