Naast Sigma heb je ook andere lenzenfabrikanten, zoals Tamrom die zich gespecialiseerd heeft in lenzen met een extreem hoge zoomfaktor (en navenante beperkte beeldkwaliteit). Als je van plan zou zijn een Tamron-lens te kopen, dan had je beter een compact-toestel gekocht, want de reflex waarop de lens gemonteerd wordt zal nooit volledig tot zijn recht komen.

De afmetingen van de lens veranderen niet bij het zoomen. Het voornaamste voordeel is dat er geen stof door de lens aangezogen kan worden. Een tweede teken van kwaliteit is dat de maximale opening niet veranderd bij het zoomen (het blijft ƒ/2.8).

De Sigma-afkortingen worden hier verder besproken.

Twee lenzen met goede (links) en uitstekende (rechts) optische eigenschappen: De Sigma 50-150 ƒ/2.8 II APO EX DC HSM en de Canon EF 70-200 ƒ/4 L USM

• Zeer stevige constructie
• Gemakkelijk te bedienen instelringen
• Ring-type ultrasoon motor voor het scherpstellen: snel, accuraat, en met de mogelijkheid om altijd de focus bij te stellen (all time manual overide).
• Lichtgevoelig en toch niet te zwaar
• Goede beeldkwaliteit vanaf ƒ/2.8, zeer goed vanaf ƒ/4

Nadelen:

• De focuswerking is niet supersnel, de lens is minder bruikbaar voor sportfotografie (maar toch veel sneller dan een kitlens). Voor sportfotografie blijft de EF 70-200 ƒ/4 L USM een must. De lens kan niet gebruikt worden bij contrast-detectie scherpstellen (gebruik op een reflex tijdens live preview).
• Geen beeldstabilisator, maar dit wordt gecompenseerd door de hoge lichtgevoeligheid van de lens, waardoor je een hogere sluitertijd kan gebruiken. Bewegingsonscherpte wordt niet enkel veroorzaakt door de bewegingen van het toestel, maar ook door de bewegingen van het onderwerp, en zolang de lenzen niet uitgerust zijn met een hamer om het onderwerp te neutraliseren blijf ik de voorkeur geven aan een snelle lens.
• Geen breedhoek, dus niet bruikbaar voor groupshots en piepkleine fotostudio's.
• Voor Canon-gebruikers beweegt de zoomring "verkeerd". Sigma heeft één lens gemaakt voor alle merken (met enkel een verschillende koppeling), en de meeste toestelfabrikanten gebruiken linksdraaiende zoomringen (inzoomen = wijzerszin).

De fabrikagekwaliteit en afwerking van deze lens is uitstekend, de instellingen gebeuren heel soepel. Dit is van toepassing op alle EX lenzen: de basis-lenzen zijn eigenlijk het vermelden niet waard: dan blijf je beter bij de originele kitlens die je goedkoper bij het toestel kan bekomen.

Werken met deze lens is heel aangenaam, het extra gewicht weegt niet op tegen het professioneel gevoel dat deze lens heeft. De automatische scherpstelling nauwkeurig, en het feit dat je altijd de scherpstelling manueel kan bijstellen is een pluspunt. Als je deze lens op je body monteert nadat je een tijdje met een kitlens gewerkt hebt, dan valt de hogere helderheid van de lens direkt op.

Er zijn blijkbaar verschillen in de fabrikagekwaliteit tussen produktieruns, want mijn resultaten komen niet overeen met de meerderheid van de testverslagen. De testverslagen hebben het over een vermindering van de beeldscherpte bij 150mm, ik heb deze vermindering vooral opgemerkt rond de 50mm (enkel bij de maximale opening van ƒ/2.8). Aangezien ik deze lens vooral voor portrets zal gebruiken valt dit resultaat een beetje tegen. Bij ƒ/4 presteert de lens echter buitengewoon, zelfs beter dan een 24-70 ƒ/2.8 L (ook op ƒ/4). De testfoto's werden genomen van een object op ongeveer 1 meter en 3 meter.

Een onderwerp op oneindig vertoont een lichte onscherpte, meer op 50mm dan op 150mm. Op ƒ/4 is de onscherpte verdwenen; de beeldkwaliteit is bijna vergelijkbaar met die van een EF 70-200. Ook mijn EF 100mm MACRO USM vertoont dit fenomeen, maar er komt geen verbetering bij het verkleinen van het opening. De testfoto's werden na een regenbui genomen (heldere lucht). De EF 100 ƒ/2.8 MACRO USM is duidelijk geen lens voor landschapsfotografie, en de onscherpte is duidelijk merkbaar op een moderne body met een overmaat aan pixels zoals de Canon 50D.

De Sigma kan op een full size sensor body gemonteerd worden (zoals de Canon 5D MkII). Hoe ziet het beeld eruit op een dergelijke body?
Je merkt duidelijk de donkere hoeken (dit effekt blijft bestaan op alle brandpuntafstanden en openingen). De rode kader geeft de uitsnede bij een camera met cropsensor en de groene lijnen de uitsnede als je viekantige foto's zou willen maken (120 en 126 film formaat)

Zelfs op een cropsensor geeft de lens een duidelijke vignetering op lange brandpuntsafstanden en maximale opening. Ik vind het geen bezwaar voor portretfotografie, en vaak ga ik bewust fotograferen op 150mm, juist om dit effekt te bekomen.