De IS versie is een update van de klassieke versie dat in 1995 de eerste lens van de professionele reeks van Canon was. Technisch gezien is de versie zonder beeldstabilitor zeker niet verouderd, het blijft één van de beste lenzen van Canon. De technologie van de lenzen evolueert ook niet zo snel als die van de sensoren.

De beelstabilisator is één van de laatste versie en ondersteunt het pannen. Bij het pannen wordt de vloeiende beweging van de camera (bij het volgen van een sporter) niet onderdrukt: enkel de trillingen worden beperkt. De beeldstabilisator is ook in staat te detecteren dat de camera op een statief gemonteerd staat en zal de correctie beperken tot het onderdrukken van de spiegelklap.

De beeldkwaliteit is nog beter dan die van de ƒ/4-versie (die op zich al fenomenaal is): je zit gewoon aan de limieten van de sensor. Het is geen nood om de lens dicht te knijpen om de maximale beeldscherpte te bekomen: bij ƒ2.8 is die al uitstekend, en wordt nog beter bij ƒ/4. Het beeld is zo scherp dat de diffractie reeds begint op te treden vanaf ƒ/5.6 Eigenlijk heb je een zoomlens met de optische eigenschappen van een prime lens.

Het zoombereik is ideaal voor sportevenementen en concerten. De relatief hoge gevoeligheid betekent dat je kan fotograferen bij minder dan optimale lichtomstandigheden. met de beeldstabilisator win je nog een paar stops: op 200mm kan je een sluitertijd van 1/75 gebruiken.

Optisch en technisch is de lens één van de beste die er bestaan. Optische fouten zijn er nauwelijks. Het scherpstellen gebeurt supersnel en geruisloos. Met deze lens zal je weinig missers hebben: altijd is de scherpstelling perfekt (wat niet gezegd kan worden van niet-Canon lenzen zoals Sigma en Tamron).

De foto's rechts is één voorbeeld van de mogelijkheden van de lens. De foto is scherp tot op de pixel, wat je kan controleren door de uitsnede te bekijken (1:1). De originele foto, omgezet in jpeg is zo'n 10MB groot, wegens de details.

De lens heeft totaal geen dichtbij bereik (minimale scherpstelafstand is ongeveer 1.4m), wat de lens minder bruikbaar voor close-up portrets.

Maar de lens heeft ook een groot nadeel, en dat is zijn gewicht. 1.5kg optiek sleuren gedurende een uren durende fotoreportage is een hele prestatie. Voor modellenfotografie is het bereik ideaal op een full size sensor.

• Voor portretfotografie gebruik ik liever de Sigma 50-150 ƒ/2.8 EX HSM. Deze lens heeft ook een ultrasone scherpstelmotor en een ƒ/2.8 opening. De brandpuntafstand van 50-150 (omgerekend wordt dit 80-240mm) is beter bruikbaar op een cropsensor. Scherpstelling is minder snel en ook niet altijd accuraat.

• Als er voldoende licht is, is de lichtere en goedkopere Canon EF 70-200 ƒ/4 L USM een betere keuze: deze lens weegt de helft (is ook maar de helft zo lichtgevoelig) en heeft ook uitstekende optische en technische eigenschappen.