Woordenlijst fotografie

De flange back distance is verschillend per fabrikant en bepaalt ook of een bepaalde lens eventueel gebruikt kan worden op een andere body. Een lens met een langere flange back distance (bijvoorbeeld de four thirds systeem met 38.67mm) kan gebruikt worden op een body met een kortere flange back distance (de micro four thirds met 20.00mm) indien er een geschikte adaptorring bestaat. Een lens met een kortere of bijna gelijke flange back distance (bijvoorbeeld de oude Canon FD mount met 42.00mm) kan niet gebruikt worden op meer recente bodies (EF mount met 44.00mm) zonder een speciale optiek dat tussen body en lens geplaatst wordt.

Spiegelreflexen hebben een FBD van ongeveer 40mm: deze relatief grote afstand wordt veroorzaakt door de spiegelbox die tussen optiek en gevoelige plaat zit. Systemen die uitsluitend met een kleinere sensor werken (Four Thirds) kunnen een kleinere FBD gebruiken omdat de mirrorbox altijd kleiner is. Systemen zonder mirrorbox (Single lens Direct) zoals de Micro Four Thirds kunnen de lensmount dicht tegen de sensor plaatsen (Sony NEX: 18.00mm).

Zie ook mechanische afstand.

Is de lichtbron diffuus (bijvoorbeeld een heldere muur), dan onstaat er overstraling in plaats van flares.

De meest bekende electronische bediening is de zoom-instelling van compact fototoestellen (bediend door middel van twee drukknoppen "W" en "T"), maar ook sommige spiegelreflex systemen hebben een electronische overbrenging voor bepaalde funkties:

• Het Four Thirds systeem gebruikt een fly-by-wire focusregeling (je draait aan een ring, maar het enige wat deze ring doet is pulsen doorgeven aan de microprocessor). Bij uitgeschakelde camera werkt de focusregeling niet, en dit is duidelijk een minpunt van het systeem.
• Bij het EF (S) systeem van Canon wordt de opening electronisch ingesteld door middel van een instelwiel. De opening blijft echter op zijn maximale waarde en wordt kortstondig verkleind bij het nemen van de foto, wat de bediening van het fototoestel vergemakkelijkt.

• GIF: dit is één van de eerste formaten voor afbeeldingen, die in gebruik werd genomen toen computers slechts een beperkt aantal kleuren konden weergeven. Dit formaat ondersteunt afbeeldingen met maximaal 256 kleuren en comprimeert zeer goed (zonder kwaliteitsverlies). Een van de "kleuren" kan transparant gemaakt worden. Dit formaat is goed geschikt voor logo's.
• BMP: bitmap: het intern formaat dat door Windows gebruikt wordt.
• JPEG: het meest gebruikte formaat voor het opslaan van afbeeldingen. Er wordt compressie toegepast, met verlies van kleine details. Hoe sterker de compressie, hoe meer deze fouten zichtbaar worden.
• PNG: oorspronkelijk bedoelt als alternatief op het GIF (waarop patenten rusten) is het ondertussen gegroeid tot een formaat met talrijke mogelijkheden. Het ondersteunt nagenoeg alle types afbeeldingen (palette zoals bij GIF, true color en grayscale zoals JPEG), maar ook een volwaardig alfa kanaal
• TIFF: het formaat dat het meest gebruikt werd in de industrie (beeldverwering) omdat het de meeste eigenschappen van de afbeeldingen overnam. Compressie zonder kwaliteitsverlies is mogelijk.
• RAW: dit is een merkgebonden formaat. Het bevat de data zoals die van de sensor afkomstig is. Dit formaat kan vaak enkel door de software van de fabrikant gelezen en "ontwikkeld" worden.
• DNG: niet-merkgebonden raw formaat. Dit formaat biedt ondersteuning aan nagenoeg alle types sensoren en wordt aangeraden als opslagformaat voor archiveringsdoeleinden. De sensordata kan gecomprimeerd worden zonder kwaliteitsverlies. Het is mogelijk een kleinere JPEG afbeelding in het bestand op te nemen om een voorvertoning mogelijk te maken. De meeste camerafabrikanten weigeren echter dit formaat te gebruiken, om zo de consumenten te verplichen hun eigen software te gebruiken. Enkel bepaalde niche-fabrikanten (Pentax en Phase One) gebruiken dit formaat.

Opgelet: bij het formateren zijn de reeds opgenomen foto's niet meer leesbaar omdat er een ieuwe (lege) inhoudstabel geschreven wordt. Zelfs de foto's die beveiligd zouden zijn kunnen niet meer gelezen worden. Er bestaan speciale programma's om ombereikbare foto's terug te lezen (na een formatering of omdat de inhoudstabel foute informatie bevat).

Fotochromisch glas wordt niet gebruikt in de fotografie.

Een lens met een opening of diafragma-waarde van ƒ/1 laat “100%” van het licht door (hier snij ik wel de hoekjes af voor de duidelijkheid). Wegens praktische (de lens zou onhandelbaar groot worden), technische (geen zoom) en vooral budgetaire beperkingen is het meestal niet mogelijk een dergelijke lens te bouwen. Een lens van ƒ/2 heeft een hoge lichtsterkte (laat 1/4 van de maximale hoeveelheid licht door), en bij een lens van ƒ/5.6 is de lichtsterkte gedaald tot 3%. Lenzen met een grote zoombereik en uiterste telelenzen hebben een lager lichtrendement. Dat is een minpunt want daardoor ben je verplicht een statief te gebruiken bij hoge brandpuntafstandswaarden.

De ƒ-waarde is een geometrische waarde. Aangezien ieder lens waaruit de optiek bestaat een klein lichtverlies veroorzaakt (weerkaatsing op de lucht-glas-overgangen) is de effektieve waarde (aangeduid als t-waarde) altijd kleiner.